Pułapka chwytliwego tytułu. Recenzja reportażu „Sypiając z prezesem” – Joanna Racewicz, Kiara Ulli

Przemoc w związkach to temat niezwykle ciężki i wymagający wrażliwości. Autorki książki „Sypiając z prezesem” postanowiły oddać głos kobietom, które uwikłały się w trudne, wyniszczające relacje z mężczyznami pełniącymi eksponowane funkcje społeczne. Po lekturze mam jednak poczucie, że dobra materia reporterska potknęła się o decyzje wydawnicze i brak jasnej tezy w samym tekście.

Tytuł, który odciąga od istoty problemu

Przechodząc do samej realizacji, bo dobór tytułu uważam za niefortunny. Sformułowanie „Sypiając z prezesem” niebezpiecznie ociera się o literaturę romansową. Nie byłam jedyną osobą w moim otoczeniu, która miała z tym problem – pytano mnie wprost, czy to na pewno reportaż o przemocy, czy może jakieś romantasy. Rozumiem grę słów oraz fakt, że opisywani mężczyźni to często prezesi, dyrektorzy czy reżyserzy. Być może ta przewrotność miała pokazać, że władza w relacji szybko zamienia się w przemoc, jednak taki zabieg może skutecznie odrzucić czytelników szukających rzetelnej literatury faktu.

Studium przekraczania granic

To, co w książce broni się najbardziej, to prostota przekazu i brak oceniania bohaterów. Czytelnik obserwuje kobiety z krwi i kości, które zakochały się bez pamięci, oraz proces stopniowej transformacji ich partnerów w oprawców.

Zebrane historie są zróżnicowane:

• Relacje nierównorzędne: klasyczny schemat, w którym mężczyzna jest starszy i bardziej doświadczony, a kobieta dopiero zaczyna swoją ścieżkę.
• Relacje partnerskie na stanowiskach: mniej typowe sytuacje, gdzie oboje partnerzy zajmują wysokie pozycje zawodowe, a układ sił zmienia się dynamicznie pod wpływem czynników zewnętrznych.

Ciekawie ukazano również dwulicowość oprawców i ich zdolność do zachowywania zupełnie innych masek na zewnątrz, w środowisku zawodowym, a innych w czterech ścianach domu.

Brak oceny i niewykorzystany potencjał

Głównym minusem tej pozycji jest jej nadmierna neutralność. W reportażu dotyczącym przemocy całkowite wypranie tekstu z emocji i wyrazistej oceny sprawia, że książka staje się jedynie chłodnym zbiorem informacji. Nie wiemy, czy opisywane historie mają służyć głębszej analizie zjawiska, czy stanowią jedynie produkt wydawniczy.

Zabrakło mi tu również bezpośredniego wsparcia dla czytelniczek, które podczas lektur mogłyby rozpoznać własne doświadczenia. W jednym z wywiadów Joanna Racewicz podkreślała, że celem książki było pokazanie kobietom, że nie są same i mogą walczyć o swoje bezpieczeństwo. Szkoda, że ten kluczowy komunikat wybrzmiał w mediach, zamiast stać się mocną osią samego reportażu.

Ocena: ⭐️⭐️⭐️ (3/5)

💬 A jakie jest Wasze zdanie? Czy uważacie, że autorzy reportaży o przemocy powinni zachowywać bezstronny, chłodny dystans, czy jednak od literatury faktu wymagacie jasnego opowiedzenia się po stronie victims i twardej oceny oprawców? Dajcie znać w komentarzach!

📊 Informacje o książce:

• Tytuł: Sypiając z prezesem
• Autor: Joanna Racewicz, Kiara Ulli
• Wydawnictwo: Purple Book
• Gatunek: Reportaż / Literatura faktu / Tematyka społeczna